28 grudnia 1836 roku zostają położone podwaliny nowej koloni na Glenelg Plains, opartej na zasadach, głoszonych przez Wakefielda. Dzień ten jest dotąd obchodzony w Australii, jako Proelamation Day. W następstwie kolonizacja do Australii prowadzi się już nieprzerwanie i zupełnie normalnie.

Analogicznie do australijskiej stworzona została w 1837 r. New Zealand Association, która w 1839 roku przekształca się w zarobkowe przedsiębiorstwo. Za podstawę tego towarzystwa służą nabyte za bezcen1 20 milin. akrów ziemi.

Ożywienie, wywołane przez plan Wakefielda na jednym odcinku życia społecznego Zjednoczonego Królestwa, miało miejsce w czasie, kiedy atmosfera Anglii była nasycona duchem powszechnego reformatorstwa we wszystkich dziedzinach. W związku z tym od 1830r. daje się zauważyć wzmożenie także i ruchu emigracyjnego.

Przez siedemnaście lat (1830 – 1846) wyjechało ze Zjednoczonego Królestwa 1.358.243 pasażerów, w czym: do Brytyjskiej Północnej Ameryki 567.006 osób, czyli 41,7%, – do Stanów Zjednoczonych – 654.375 osób, czyli 48,2%. Do Australii i Nowej Zelandii – 119.173 osoby, czyli 8,8%. Bardzo intensywna była emigracja do tych dwu ostatnich terytoriów w ciągu czterolecia 1838 – 1841 pod wpływem najwidoczniej akcji wspomnianych dwu towarzystw. Wyjechało mianowicie obywateli brytyjskich do Oceanii: w 1837 roku – 5.054 osoby, w 1838 roku – 14.021 osób, w 1839 – 15.786 osób, w 1840 – 15.850, w 1841 r. – 32.625 osób, w 1842 – już tylko 8.534 osoby.