W pierwszym dziesięcioleciu bieżącego stulecia zaczynają się  wydatnie rozwijać ubezpieczenia społeczne w Wielkiej Brytanii. Ustawa 21 grudnia 1906 roku wprowadza ubezpieczenie od nieszczęśliwych wypadków, ustawa zaś z dnia 1 sierpnia 1908 r. – ubezpieczenie na starość, począwszy od 70 lat. Wprowadzenie tych ubezpieczeń osłabić także powinno ruch wychodźczy. Na wahania emigracji ma niewątpliwy wpływ koniunktura. Jest rzeczą bardzo interesującą, jak zmienia się kierunek wychodźstwa angielskiego w czasie kryzysu.

Pierwszy rzut oka na powyższe zestawienie mówi nam, że ku końcowi stulecia emigracja z Anglii pada. Wychodźstwo do Stanów Zjednoczonych utrzymuje się z pewnymi odchyleniami na tej samej stosunkowej stopie. W bieżącym stuleciu emigracja znowu rośnie, ale kieruje się przeważnie do własnych kolonii. Mówi nam to dobitnie, że musiało nastąpić nasycenie miast, i że nadmiar ludności szuka znowu ujścia w emigracji. Ponieważ jednak emigracji dyktuje prawa kraj imigracyjny, obce zaś potencje imigracyjne przyjmują tylko pewne kwoty przybyszów w miarę swoich potrzeb, przeto nadmiar ten musi kierować się do własnych koloni przeważnie.