W pięćdziesiąt lat później potraja swój obszar do 11,7 milin. km2 i wykazuje ośmiokrotnie większą ludność – 160.000.000. Bieżące stulecie zastaje W. Brytanię z posiadłościami i ludnością już 2% razy większą (29,4 milin. km2 i 390 milin. mieszkańców). Wielka wojna bynajmniej nie pomniejsza brytyjskiego stanu posiadania, W. Brytania wbrew hasłu: „żadnych aneksy“, wychodzi z opresji wojennej z posiadłościami wydatnie zwiększonymi (35,6 milin. km2) i z ludnością znowu o 50% większą (475 milin.).

Wielka Brytana może służyć za przykład kraju, mającego możność kierowania swej emigracji do koloni. Czy jednak ewentualnie, w jakim stopniu udało się jej w wyborze czasu i kierunku migracji, emancypować od prawa przewagi siły zewnętrznej dośrodkowej nad siłą odśrodkową tj. drugimi słowy, czy zawsze jest ona w stanie, kiedy chce i dokąd chce, kierować tylu, ilu chce, wychodźców? Czy zdołała utrzymać wędrówki swych obywateli w swej własnej orbicie? Na te pytania znajdziemy odpowiedź poniżej.

Po odpadnięciu koloni amerykańskich i po zakończeniu wojen napoleońskich, Anglia odczuła imperatywną potrzebę wysiedlenia nadmiaru ludności, nadmiaru w gospodarczym tego słowa znaczeniu, tj. tej części mieszkańców, która nie mogła znaleźć utrzymania na Wyspach Brytyjskich.

Były to czasy wielkich przeobrażeń ekonomicznych.