Kanada przeszła w posiadanie W. Brytanii na mocy traktatu z Francją dopiero w 1763. Jednakże pozostała wierną Koronie, nie przyłączyła się do walki o niepodległość 13 kolonii północno-amerykańskich.

Pierwsza organizowana pomoc dla emigracji do Kanady datuje się od 1816 roku, kiedy brytyjskie ministerium wojny założyło pod Ottawą osiedle dla byłych żołnierzy angielskich, którzy okazali się jednak słabymi kolonizatorami. Nie odstrasza to rządu brytyjskiego. Jeden z Komitetów Parlamentu wskazuje na emigrację, jako na uniwersalny środek ulżenia bezrobociu. Na ten cel asygnuje Parlament w ciągu okresu 1818/27 r. około 170 tys., które idą na pomoc osiedleńcom do Kanady Ale po 1827 r. tenże Parlament odmawia dalszych kredytów.

Anglia zajmuje Przylądek Dobrej Nadziei w 1806 roku. Kongres Wiedeński zatwierdza ten nabytek. W pięć lat po bitwie pod Waterloo, kiedy rosły, nabierając niepokojących rozmiarów, wymagania reformy politycznej, a w kraju srożyła się silna depresja gospodarcza, Parlament asygnuje na osadnictwo w południowej Afryce 50.000.